barbarasteenvoorden

Archive for augustus, 2012|Monthly archive page

Practice what you preach

In Aandachttrekker on augustus 21, 2012 at 3:45 pm

Het is toch zeer geregeld dat ik een cliënt voor me heb zitten die zich geen raad weet met de vrije tijd die gepaard gaat met een ontslag, een ‘in between jobs’ of een periode met weinig opdrachten. Totale chaos, wanorde en rondrennen om de gaten maar te vullen. Want, zo is het westerse credo, we moeten wel nuttig zijn. Het is toch te zot voor woorden om maar gewoon even niets te gaan zitten doen? Kortom: rust is onrust.

En hoe helder is het vaak, voor mij als coach, om van de andere zijde te zien dat het precies op het juiste moment komt. Als ik iemand begeleid komt het geregeld voor dat iemand nog heel druk is in de huidige baan of met allerlei opdrachten en tijdens een coachingstraject onverwacht zonder werk komt te zitten: rust dus. En altijd precies op het juiste moment.

Een moment dat er tijd nodig is voor reflectie, verveling, genieten, overgeven aan wat er is. De rust die ontstaat is dan ronduit hulp, en zo breng ik het ook aan mijn cliënten. Zelfs als het niet gewenst is, of misschien juist als het niet gewenst is, is vrije tijd zo behulpzaam. Het brengt namelijk altijd goede dingen. Ik kan oprecht zeggen dat ik nooit het tegendeel heb gezien. Rust komt altijd als het nodig is. Rust is hulp.

Dat vol overtuiging en gezond verstand gezegd hebbende: vrije tijd die gepaard gaat met de rust in de zomermaanden is bijzonder ongemakkelijk voor mij!

Ik merk dat ik mezelf al drie weken (na een welverdiende vakantie) geregeld op loop te vreten dat ik wat wil doen. Ik heb gewoon zin om lekker aan de slag te zijn! De dynamiek van teams, mensen spreken, groepen ontmoeten, nadenken over nieuwe programma’s of trainingen. “Ik ben hier hoor!”, wil ik de wereld wel even toeschreeuwen. De individuele trajecten lopen gewoon door, maar ook die cliënten zijn vanzelfsprekend een aantal weken weg. Dus de agenda is wat je kunt noemen ‘gemoedelijk’. Niets aan de hand, lekker ontspannen werken, mooie ontwikkelingen. En ik zie voor de komende maanden al allerlei mooie projecten op me afkomen. Maar nergens is haast bij. Niets hoeft en er is nul druk.

Pardon?! Nul druk? Kan ik alsjeblieft even stressen om deadlines, moeilijke situaties en alle opdrachten in elkaar proberen te passen? Dat voelt namelijk altijd zo lekker. Want met dit mooie weer een koffietje (of drie) nemen en op mijn gemakje de krant lezen, of mijn kinderen op tijd bij de oppas ophalen, of de tuin een beetje sproeien: dat voelt bijzonder ongemakkelijk.

Tot ik vanmorgen ineens glimlachend de trap opliep naar mijn werkkamer. ‘Practice what you preach, lady,’ dacht ik. Deze rust is hulp. Het komt altijd als het nodig is.

Oh ja.

Dus vandaag besluit ik om te genieten van de tijd die ik over heb en het mooie weer dat door de open ramen naar binnen lijkt te stromen. Ik geef me over aan de dag en de tijd die ik heb. En ik zie wel wat er komt. Er komt namelijk altijd iets goeds uit.

Fijn hoor, rust.